ANG LUHA NG AKING ASAWA AT ANG KATAPUSAN NG KASAKIMAN NG AKING INA
“Kung matalsikan mo pa ako ng tubig kahit isang beses pa, mananatili kang nakaluhod diyan hanggang sa ipanganak mo iyang bata!”
Ang matinis at malupit na boses ng aking ina ay umaalingawngaw sa buong mansyon, umaabot hanggang sa foyer bago pa man ako tuluyang makatuntong sa loob ng aming bahay.
Nang araw na iyon, umuwi ako nang walang pasabi bandang tanghali. Ang tanging layunin ko lang ay kunin ang isang napakahalagang confidential folder na naiwan ko sa aking home office. Kailangan ko ito para sa isang malaking board meeting ngayong hapon. Hindi na ako tumawag pa sa aking asawang si Emma Brooks dahil alam kong nagpapahinga siya.
Walo at kalahating buwan na siyang buntis sa aming panganay. Ang kanyang pagbubuntis ay maselan, at mariing ipinagbawal ng kanyang doktor ang matagal na pagtayo, pagkapagod, at anumang uri ng matinding stress. Kaya naman kumuha ako ng tatlong kasambahay upang asikasuhin ang lahat ng pangangailangan niya habang nasa trabaho ako.
Ngunit ang naabutan ko sa aming living room ay isang eksenang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko at nagpagising sa isang matinding galit na hindi ko pa naramdaman buong buhay ko.
Wala ang mga kasambahay na binabayaran ko. Sa halip, nakita ko ang aking asawa—ang babaeng ipinangako kong iingatan at poprotektahan—na nakaluhod sa malamig na marmol na sahig. Hirap na hirap siyang yumuko dahil sa malaki niyang tiyan. Ang kanyang mga kamay ay nakalubog sa isang maliit na palanggana ng maligamgam na tubig, nanginginig habang hinuhugasan at minamasahe ang mga paa ng aking ina.
Tahimik na umiiyak si Emma. Ang kanyang mga luha ay sunud-sunod na pumapatak sa tubig. Ang kanyang mukha ay namumutla, at kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata habang pilit niyang iniinda ang pamimitig ng kanyang likod at mga binti.
Nakatayo lang ako sa likuran ng isang malaking plorera, hindi makapaniwala sa nakikita ko. Nakaupo ang aking ina sa isang mamahaling velvet sofa, hawak ang isang baso ng fresh juice, at nakatingin kay Emma nang may matinding pandidiri at pagmamataas.
“Bilisan mo! Napakabagal mong kumilos. Wala ka talagang kwenta!” bulyaw ng aking ina sabay sipa nang bahagya sa balikat ni Emma. “Tandaan mo ito, Emma. Ang bahay na ito ay pag-aari ng pamilya namin, hindi sa’yo! Nakikitira ka lang dito dahil ginayuma mo ang anak ko! Kung hindi dahil sa apelyido namin, babalik ka sa pagiging hampaslupa!”
Gusto kong sumigaw. Gusto kong wasakin ang lahat ng gamit sa sala. Ngunit nanatili akong tahimik. May isang malamig at nakakakilabot na kapayapaan ang bumalot sa aking isipan—ang uri ng kapayapaan na nararamdaman ng isang tao bago niya tuluyang tapusin ang lahat.
Hindi ako sumagot. Hindi ako nag-iskandalo.
Dahan-dahan akong naglakad palapit. Nang marinig ng aking ina ang mga yabag ko, lumingon siya. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na nabitawan ang hawak niyang baso.
“D-David? Anak? B-Bakit ang aga mo…” nauutal niyang sabi, pilit na nag-iiba ang tono ng kanyang boses.
Hindi ko siya tiningnan. Lumuhod ako sa tabi ni Emma. Nang magtama ang aming paningin, nakita ko ang labis na takot at hiya sa kanyang mga mata. Basang-basa ng luha ang kanyang pisngi. Marahan kong kinuha ang kanyang mga nanginginig na kamay mula sa palanggana, pinunasan ito ng tuwalya, at buong pag-iingat ko siyang inalalayan patayo. Binuhat ko siya sa aking mga bisig.
“D-David, kaya ko. Okay lang ako,” nanginginig na bulong ni Emma.
“Shh. Magpahinga ka na, my love. Ako na ang bahala,” malambing kong sagot at hinalikan ang kanyang noo.
Dinala ko siya sa aming kwarto sa ground floor upang hindi na siya mahirapan sa hagdan. Inihiga ko siya, kinumutan, at binigyan ng tubig. Matapos kong masigurong ligtas at komportable siya, pumasok ako sa aking home office.
Kinuha ko ang dalawang malalaking travel suitcases at sinimulang impakehin ang lahat ng damit at mahahalagang gamit naming mag-asawa. Pagkatapos, binuksan ko ang aking vault at kinuha ang confidential folder na orihinal kong ipinunta rito.
Sa loob ng folder na ito ay hindi lang mga dokumento para sa board meeting. Narito ang kumpletong financial audit at mga bank statements na ipinagawa ko sa isang pribadong imbestigador at forensic accountant noong nakaraang buwan. Matagal ko nang napapansin ang malalaking kakulangan sa joint account namin ni Emma, gayundin sa pondo ng negosyo.
Binuklat ko ang huling pahina ng ulat. Naroon ang mga ebidensya, resibo, at wire transfers. Malinaw pa sa sikat ng araw kung sino ang patagong sumisimot sa aming yaman sa loob ng walong buwan.
Dala ang dalawang maleta at ang makapal na folder, naglakad ako pabalik sa sala. Nakatayo ang aking ina, kinakabahan, ngunit pilit pa ring ipinapakita ang kanyang pekeng tapang.
“David, saan kayo pupunta? Bakit may mga maleta?” tanong niya, nagkukunwaring nag-aalala. “Huwag mong sabihing kinakampihan mo ang babaeng iyan? Tinuturuan ko lang siya ng leksyon dahil binabastos niya ako rito sa sarili kong pamamahay!”
Ibinaba ko ang mga maleta. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Wala na ang pagmamahal at respeto na dati kong nararamdaman bilang isang anak. Ang kaharap ko ngayon ay isang linta na sumisira sa pamilyang binubuo ko.
“Una sa lahat, Ma,” malamig at kalmado kong panimula. “Hindi mo pamamahay ito. Ang lupang kinatatayuan mo at ang mansyong ito ay binili ng pamilya ni Emma bilang regalo sa aming kasal. Nakapangalan ito kay Emma Brooks, hindi sa apelyido natin. Pinatira kita rito dahil naawa ako sa’yo nang iwan ka ni Papa, pero heto ang igaganti mo sa asawa ko?”
Namutla ang aking ina. Napanganga siya at tila naubusan ng sasabihin. Akala niya, dahil hindi mayabang si Emma, ay mahirap lang ang pamilya nito.
Inilapag ko ang makapal na folder sa ibabaw ng glass table at binuksan ito. Ipinakita ko sa kanya ang mga bank statements na may highlight ng pula.
“Pangalawa,” patuloy ko, ang boses ko ay lalong tumatalim. “Umuwi ako para kunin ang mga dokumentong ito. Gusto mo bang ipaliwanag kung bakit may tatlong milyong pisong nawawala sa savings account ng magiging apo mo? O kung bakit may buwanang transfer papunta sa mga offshore casino accounts at sa bank account ng bago mong kinakasama?”
Napaatras ang aking ina. Nanginig ang kanyang mga labi habang tinitingnan ang mga resibo na hindi niya maitatanggi. Ang kanyang matapobreng mukha ay napalitan ng matinding takot.
“A-Anak… D-David, pakinggan mo muna ako… kailangan ko lang ng pera para sa negosyo ko… Ibabalik ko rin yan!” pagmamakaawa niya, pilit na inaabot ang braso ko.
Umatras ako upang hindi niya ako mahawakan.
“Walang negosyo, Ma. Sugal at kalaguyo ang pinapakain mo gamit ang pinaghirapan namin ng asawa ko. At habang ninanakaw mo ang pera namin, tinatrato mong parang alipin ang babaeng nagdadalang-tao sa anak ko.”
Kinuha ko ang aking telepono at pinindot ang speed dial. Sumagot ang aking head of security.
“Nandito na po ang sasakyan, Sir,” boses ng chief guard mula sa kabilang linya.
“Good. Pumasok kayo rito sa loob. May kailangan kayong ilabas,” malamig kong utos bago pinatay ang tawag.
Humarap ako sa aking ina sa huling pagkakataon.
“Kami ni Emma ang aalis ngayon para hindi na siya ma-stress pa sa presensya mo. Lilipat kami sa penthouse malapit sa ospital. Bukas ng umaga, darating ang mga abogado ni Emma para bawiin ang bahay na ito. Isasama na rin nila ang mga pulis para pormal na isampa ang kasong Qualified Theft laban sa’yo.”
Bumuhos ang luha ng aking ina. Tuluyan siyang napaluhod sa mismong lugar kung saan niya pinaluhod ang aking asawa kanina. Humagulgol siya at nagmakaawa, pilit na humahawak sa aking sapatos.
“David! Maawa ka sa ina mo! Hindi ko kayang makulong! Saan ako titira? Anak, parang awa mo na!”
Niyakap ko ang buong pagkatao ng aking asawa at binuhat siya muli palabas ng kwarto patungo sa naghihintay na sasakyan, habang ang mga guwardiya ko ang naglabas ng aming mga maleta at pumigil sa aking ina na makalapit sa amin.
Tiningnan ko ang ina ko mula sa pintuan. Wala nang awa sa puso ko.
“Kung matalsikan mo ng luha mo ang sahig kahit isang beses pa,” ibinalik ko sa kanya ang sarili niyang mga salita nang walang anumang emosyon. “Ipapalinis ko ‘yan sa’yo bago ka kaladkarin ng mga pulis bukas.”
Isinara ko ang pinto ng aming sasakyan, iniwan ang halimaw na sumira sa sarili niyang buhay, at sinimulan ang bagong yugto kung saan walang sinuman ang makakapagpasakit sa aking mag-ina.
